یادداشت های یه بچه محل

وصیت نامه...

hamkellasi — Thu, 16 Aug 2007 21:41:18 GMT

مرا بین هم نوعانم تقسیم کنید...

روزی فرا خواهد رسید که جسم من آنجا زیر ملحفه ی سفیدی پاکیزه ای که چهار

طرفش زیر تشک بیمارستان رفته است، قرار می گیرد.

و آدم هایی که سخت مشغول زنده ها و مرده ها هستند، از کنارم میگذرند.

آن لحظه فرا خواهد رسید که دکتر بگوید مغز من از کار افتاده و به هزار علت

دانسته و ندانسته ، زندگیم به پایان رسیده است.

در چنین روزی تلاش نکنید به شکل مصنوعی و با استفاده از دستگاه ، زندگی ام را

به من بر گردانید.

این را بستر مرگ ندانید.

بگذارید آن را بستر زندگی بنامم ، و بگذارید جسمم به دیگران کمک کند که به حیات

خود ادامه دهند.

چشم هایم را به انسانی بدهید که هرگز طلوع آفتاب ، چهره ی یک نوزاد و شکوه

عشق را در چشم های معشوق ندیده است.

قلبم را به کسی بدهید که از قلب ، جز خاطره ی دردهای پیاپی و آزار دهنده چیزی

به یاد ندارد.

خونم را به نوجوانی بدهید که او را از تصادف ماشین بیرون کشیده اند، و کمکش

کنید تا زنده بماند و نوه هایش را ببیند.

کلیه هایم را به کسی بدهید که زندگی اش به ماشینی بستگی دارد که هر هفته خون

او را تصفیه می کند.

استخوان هایم،عضلاتم،تک تک سلول هایم و اعصابم را بردارید و راهی پیدا کنید که

آنها را به پاهای یک کودک فلج پیوند بزنید.

هر گوشه از مغز مرا بکاوید و سلول هایم را بردارید و بگذارید رشد کنند تا با کم

آنها پسر لالی بتواند با صدای دو رگه فریاد بزند و دخترک نا شنوایی ، صدای

زمزمه ی باران را روی شیشه ی اتاقش بشنود.

آنچه را که ار من باقی می ماند ، بسوزانید، و خاکسترم را به دست باد بسپارید تا گل

ها بشکفند.

اگر قرار است چیزی از وجودمرا دفن کنید ، بگذارید خطاهایم ، ضعف هایم و

تعصباتم نسبت به همنوعانم دفن شوند.

گناهانم را به شیطان و روحم را به دست خدا بسپارید و اگر گاهی دوست داشتید

یادم کنید ، عمل خیری انجام دهید ، یا به کسی که نیازمند شماست ، کلام محبت

آمیزی بگویید.

اگر آنچه را گفتم برایم انجام دهید ، همیشه زنده خواهم ماند...

پ ن 1:سلام دوستای همیشگی.

ببخشید یه ذره طولانی شد ولی ارزش آپ کردن و داشت .

پ ن 2: امیدوارم خوشتون بیاد.

پ ن 3: دوست دارم نظراتتونو بدونم.

نامه های بی نشونه

hamkellasi — Sun, 08 Jul 2007 21:55:18 GMT

سلام ؛

حال من خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه اگر عمری باقی بود ، طوری از کنار زندگی می گذرم،

که نه دل کسی در سینه بلرزد، و نه این دل نا ماندگار بی درمانم

تا یادم نرفته است بنویسم

دیشب در حوالی خواب هایم، سال پر بارانی بود

خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم

دعا کردم که بیایی، با من کنار پنجره بمانی، باران ببارد

اما دریغ که رفتن، راز غریب این زندگیست

رفتی پیش از آن که باران ببارد

می دانم،

دل من همیشه پر از هوای تازه باز نیامدن است

انگار که تعبیر همه رفتن ها، هرگز باز نیامدن است

بی پرده بگویمت

می خواهم تنها بمانم، در را پشت سرت ببند،

بی قرارم، می خواهم بروم، می خواهم بمانم ؟

هذیان می گویم !

نمی دانم

نه عزیزم، نامه ام باید کوتاه باشد،

ساده باشد، بی کنایه و ابهام

پس از نو می نویسم

سلام !

حال من خوب است

اما تو باور نکن

با ناله شوق دل تو را صدا کردم گلم

وقتی که رفتی به سفر برات دعا کردم گلم

واسه دوباره دیدنت خدا خدا کردم گلم

از پشت پرده عشق تو را نگاه کردم گلم

خسته ز پیمان عشق با تو جفا کردم گلم

برای داشتن تو باز هم خطا کردم گلم

به وقت بی کسی ها تو را رها کردم گلم

با خودم و دل تو ببین چه ها کردم گلم

پ ن 1 : همیشه مهم تو بودی ......

اگه غروری بود برای تو بود .....

اگه احساسی بود باز هم برای تو بود و من قانع به یه نگاه تو بودم ....

نگاهی که همیشه یه چیزی شبیه غم غریب یه غروب پاییزی توش بود ....

یه حس که بهم میگفت باهات نمی مونه ....

و حالا نمی دونم حرفات رو باور کنم یا کارات رو ....

دل به کلمات عاشقانت بسپارم یا از کارای نامهربونت دلگیر بشم ....

می بینی هنوز هم تو برنده این بازی هستی و هنوز دل دیوونه ام نمی خواد مرگ عاطفه ها رو باور کنه

همه جوره باهاتم

hamkellasi — Wed, 27 Jun 2007 21:54:18 GMT

چرا نمی خواهی میزبان دل تنگی هایم باشی؟

این تنها سوالی است که در ذهنم فریاد میزند.

آیا واقعا دوستم داری؟؟

در جواب نگاه عاشق من بی توجهی می کنی

با

آرامش هر چه تمام که نمی دانم از کجا به ارمغان آوردی به من نگاه می کنی

وآتش به جانم می زنی

با ترفندی خاص تنها ساکن قلبم شدی و من...

چه میکردم؟؟

تو بگو؟؟

آیا از من کاری بر می آمد.

آیا برای ابراز این علاقه می توانستم کاری بکنم و نکردم.

تو با بی رحمی هر چه تمام مرا دلداده کردی و رفتی

توکسی را که هیچ وقت حرفی از دلدادگی نمی زد دلداده ی خود کردی

کاری کردی که با خوندن هر سطر از زندگی ام بار ها به نام تو بر بخورم و هر لحظه بیشتر تعجب کنم که چرا

من به این درد گرفتار شدم؟؟؟.

اما...

چگونه از تو ناراحت باشم

تو که می دانی چقدر دوستت دارم

اما نه

هرگز نتوانستی بدانی که من هم می توانم دوستت بدارم

من هم می توانم عاشق باشم.

من هم انسانم

آری من هم دلی دارم

ولی بدان

صادقانه و

عاشقانه می گویم

همه جوره باهاتم

پ ن ۱:گر ز چشمش پرتو نوری نمی تابد

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟

داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید...

"اخوان ثالث"

پ ن ۲: متن بالابرگ سبزیست تحفه ی درویش.

پ ن۳:دوست دارم نظراتون سازنده ی متنم باشه

آبی خاکستری

hamkellasi — Wed, 06 Jun 2007 22:02:18 GMT

با من اكنون چه نشستنها، خاموشيها،

با تو اكنون چه فراموشيهاست

چه كسي مي خواهد

من و تو ما نشويم

خانه اش ويران باد

من اگر ما نشوم، تنهايم

تو اگر ما نشوي،

خويشتني

از كجا كه من و تو

شور يكپارچگي را در شرق

باز بر پا نكنيم

از كجا كه من و تو

مشت رسوايان را وا نكنيم

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه بر مي خيزند

من اگر بنشينم

تو اگر بنشيني

چه كسي برخيزد ؟

چه كسي با دشمن بستيزد ؟

چه كسي

پنجه در پنجه هر دشمن دون

- آويزد

*****

دشتها نام تو را مي گويند

كوهها شعر مرا مي خوانند

كوه بايد شد و ماند،

رود بايد شد و رفت،

دشت بايد شد و خواند

درمن اين جلوه اندوه ز چيست ؟

در تو اين قصه پرهيز - كه چه ؟

در من اين شعله عصيان نياز،

در تو دمسردي پاييز - كه چه ؟

حرف را بايد زد

درد را بايد گفت

سخن از مهر من و جور تو نيست

سخن از

متلاشي شدن دوستي است ،

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

...

*****

سينه ام آينه اي ست،

با غباري از غم

تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار

...

من چه مي گويم،آه

با تو اكنون چه فراموشيها؛

با من اكنون چه نشستنها، خاموشيهاست

تو مپندار كه خاموشي من،

هست برهان فراموشي من

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

پ ن 1: سلام

پ ن۲: کتاب مصدق رو باز کردم تا برای مینا یه شعر انتخاب کنم وبراش بنویسم که این شعر اومد و با موقعیت مینا هم همخونی داشت تو وبلاگ گذاشتم تا شما هم بخونید.

خداحافظ

hamkellasi — Fri, 26 Jan 2007 11:27:18 GMT

خداحافظ